Merhaba 2100,
Bu yazıyı okuduğunuzda büyük ihtimalle ben artık hayatta olmayacağım. Ama bir zamanlar Nilgün adında bir kadın bu dünyada yaşadı. Çok düşündü, çok hayal kurdu; bazen çok yoruldu ama her şeye rağmen sevmekten ve geleceğe inanmaktan vazgeçmedi.
Bu satırlar yalnızca geleceğe değil, kalbime dokunan ve hayatımdan geçen herkese…
Beni gerçekten sevenlere, bir zamanlar yanımda olanlara, artık hayatımda olmasalar bile kalbimde iz bırakanlara… Aileme, dostlarıma, sevdiğim insanlara ve canım hayvanlarıma…
Sizi çok sevdim.
Bazen bunu yeterince söyleyemedim. Bazen sevgimi içimde büyüttüm, bazen kırıldığım için sustum. Bazı insanları kaybetmekten korktuğum için onlara daha sıkı tutundum. Bazılarını ise gitmelerine izin vermem gerektiğini çok geç öğrendim.
Ama hayatımda yer alan hiç kimse benim için tamamen kaybolmadı. Her biriniz bende bir şey bıraktınız. Bir bakış, bir cümle, bir kahkaha, bir kırgınlık ya da birlikte yaşadığımız küçücük bir an… Ben, biraz da sevdiğim insanların bende bıraktığı izlerden oluşuyordum.
Bazen kalbim bana ağır gelirdi. Fakat bugün geriye dönüp bakabilseydim, yine de daha az sevmeyi seçmezdim.
Çünkü hayatımın en gerçek tarafı sevgimdi.
Bu dünyadan giderken yanımda unvanlarımı, başarılarımı veya sahip olduklarımı götüremeyeceğimi biliyorum. Yanımda götürebileceğim tek şeyin sevdiğim insanlarla yaşadığım anların bende bıraktığı his olduğuna inanıyorum.
Bu nedenle beni anarken üzülmeyin demeyeceğim. Çünkü insan sevdiğini kaybettiğinde üzülür. Ama gözyaşlarınızın arasına güzel bir anımızı da koyun. Birlikte güldüğümüz bir günü hatırlayın. Benim sevdiğim bir şarkıyı açın. Gökyüzüne bakın. Puffy’yi, Yummy’yi ve hayatım boyunca sevdiğim bütün canlıları hatırlayın.
Güzel yemekler yiyin, yeni yerler görün, âşık olun, üretin, hata yapın ve yeniden başlayın. Ertelediğiniz insanlara sarılın. Sevginizi söylemek için doğru zamanı beklemeyin. Çünkü zaman, biz farkına varmadan geçiyor.
Eğer Myths hâlâ yaşıyorsa ona iyi bakın. O, yalnızca yaptığım bir proje değil; zihnimin, merakımın ve geleceğe bıraktığım küçük bir parçanın adıydı.
Ben Nilgün Kalkan.
Bir zamanlar buradaydım.
Çok düşündüm.
Çok hayal kurdum.
Bazen kırıldım.
Bazen kayboldum.
Ama bütün kalbimle sevdim.
Beni hatırlarsanız ölümümle değil, sevgimle hatırlayın.
Çünkü ben en çok kalbimde yaşadım.
Ve sevdiklerimin kalbinde yaşamaya devam edeceğim.
Sizi çok sevdim.
Belki de söyleyebildiğimden çok daha fazla…
Ah kalbim huzur bulmuş mudur çok şey yaşadı
Bu dünyaya iyi bakın. Denize, gökyüzüne, toprağa, yeşilliklere, suya ve insan ırkına.
Sevgiyle,
Nilgün
26 Temmuz 2026’dan, 2100 yılına
