Bu sergi, insanın yapay zekâ, hız ve görünmez dijital ağlarla kuşatılmış çağda kendisiyle kurduğu ilişkiyi sorgular. Teknolojiye ne hayranlıkla ne de korkuyla yaklaşır; onu bir eşlik alanı olarak ele alır. Buradaki her eser bir cevap değil, duraklama anıdır: bakmak, hissetmek ve iç sese yaklaşmak için. Sergi, geleceğe yürürken insanın kendisini yanına alıp alamadığını sorar ve izleyiciyi şu eşikte bırakır: Yalnız değilsin, ama hâlâ kendinle karşı karşıyasın.

Eser

Bazı duygular göz yaşı şişelerinde saklanmaz; kırılır, dağılmaz ve siyah bağlarla bir arada kalır—ışığı sönmez ama artık yakar, geriye ise sadece küçük, sessiz bir “ben” kalır.