Belki şiir belki şarkı sözü içimden gelen ve tutamadıklarım…
Nilgün’den
De traan van de zonsondergang en het gras – Nilgün Kalkan 28.06.2026
Niet in de hemel, maar in de donkerte van de nacht
Ik ben alsof ik in een donkere leegte ben weggeslingerd
Ook al is mijn hart moe van pijn lijden, mijn tranen zijn niet gestopt
Mijn geest zwijgt niet
Ik weet niet hoeveel langer ik nog moet proberen
Soms zeg ik dat de koude aarde die over mij gegooid zal worden rust geeft
Ach, hoe vaak is die al over mijn ziel gestrooid
Maar de regen viel en ik ontkiemde en ik zag het blauw in de hemel
Ach, of ik dit opnieuw kan bereiken weet ik niet
Ik zag de groene, heel groene grassen
Net als een droom, groen zover het oog reikt
En veel levende natuur die leeft
Ik zoek nog steeds naar een reden om te leven
Ik ben moe geworden van op jou wachten
Als je op een dag zult komen, dan kom je
Ik ben moe van de pijn van mijn hart
Ik ben moe van elke dag een reden zoeken om te leven
Ik ben moe van alles
Zeg, waar is de zonsondergang het mooist in deze wereld
Mijn reden om te leven is nu de natuur
Mijn lichaam zal zich met de aarde vermengen
Jouw ogen die mijn hart stalen, mijn ziel namen en verstikten
Zeg, waar is de zonsondergang het mooist
In de koelte van de nacht zweeft mijn ziel
Ach, deze liefde is te veel voor mijn lichaam en mijn ziel